عشق يعني چه؟

عشق يعني عرفان.

يعني هستي.

يعني از خودخواهي گريختن وبه ديگران انديشيدن

عشق يعني تعهد به پاکي وصداقت و طي کردن راهي نا معلوم که ممکنه به نابودي کشيده بشه

اما مطمئنا به بيراهه نميره چون عشق از هوس مجزا است.

هوس رو هرکسي ميتونه تجربه کنه

اما عشق رو فقط انسانهاي پاک وخالص ميتونن درک کنن.

عشق مثل يه سايه بون ميمونه که زيرسايش مي خوابي وروياهاي زيبا مي بيني.

هر کس ممکنه ادعا کنه که عاشقه اما اين فقط يه ادعاست.

عاشق واقعي اونه که به خاطرديگري ازحق خودش بگذره واهل ريا وفريبم نباشه.

خيلي ها فقط فکر ميکنن عاشقن اما درواقع نيستن

چون همين آدمها اگه چند روزدرکنار ديگري
و به اصطلاح با معشوق زندگي کنن

خيلي زود خسته ميشن و التهاباتشون به يه خاکسترسرد و سياه تبديل ميشه.

عشق واقعي در سايه وصل هم کمرنگ نميشه

چون دو تا عاشق فقط به فکر رضايت طرف مقابل هستند

و اين طوريه که سالها کنارهم زندگي ميکنن.

با اشکهاي ديگري اشک ميريزن.

باخنده هاش ميخندن.

بادردهاش دردميکشن